En ze leefden nog lang en veilig.

Iedereen die in India geweest is weet dat je beter een ander plekje op de aardbol kunt zoeken om lang en veilig te leven. Wij weten dat nu in ieder geval wel, nadat we onze stoute slippers aangetrokken hadden en een plaatselijke gemotoriseerde overdekte driewielerscooter gehuurd hebben. Dit voertuig, de autoriksja (toektoek in de toeristenvolksmond), is de gangbare goedkope taxi in heel India. Wij wilden graag proberen hoe het was om een toektoek te besturen en daadwerkelijk deel te zijn van het verkeer in India. Want dat is spannend en stoer vinden wij. We hadden al gauw iemand bereid gevonden die ons zijn toektoek wilde verhuren voor vier euro nogwat.

3 April vertrokken we uit Cochin. Shaiju (de zoon van de toektoekeigenaresse) gaf ons een drie-seconden-durende rijles. "This is how it starts oke? This is how to turn off. Pull this to drive. You don't need the horn, toektoek has big sound." Oke. Klinkt makkelijk. Even proberen. Na twintig meter horten en stoten en een niet normaal klinkende toektoek zette ik het ding aan de kant en stak een overhit hoofd uit de opening. "Eeeh, help?" "Yes, you need to use the gears." Wist ik veel dat scooters konden schakelen! Fijn dat hij er meteen ook even bij vertelde dat tussen de 1 en de 2 de 'vrij' zit. Bij de tweede poging probeerde ik namelijk als een malle te schakelen, maar vergeefs. In de vrij kun je gassen wat je wilt, maar je zult niet vooruit gaan. "Oke, no problem?" Eeh, oke, no problem, laten we maar gaan want; oefening baart kunst.

Het was eigenlijk makkelijk. Heel makkelijk. Het besturen van de toektoek zelf kan iedereen. Paula en ik zijn ondertussen experts.
Maar....deelnemen aan het verkeer, of liever gezegd, jezelf vrijwillig als verkeersslachtoffer beschikbaar stellen, is een ander verhaal.
Het ging ons gemakkelijk af om links te rijden, links voorrang te verlenen (dat wil je heel graag) en links langs de vluchtheuvels te rijden. Maar omdat ze het hier niet nodig achten om verkeersborden of pijlen te gebruiken wisten we al snel niet meer of we nog onze oorspronkelijke route volgden. Even aan de kant stoppen om te vragen. Heel soepel ging ik met onze toektoek vlak achter een andere toektoek staan. We zaten nog op koers, yes! Ik stuur in mijn overmoedige enthousiasme rakelings om de toektoek heen die voor mij stond. KRAK!! Oh!! O nee. O nee o nee o nee.... Please, laat er niks kapot zijn aan die van hem en die van ons. Ik liep snel naar de chauffeur en zei op m'n beste Engels; "What did I do?" Hij vond het niet leuk wat ik had gedaan en wuifde me weg. "Eh sir, I'm very, very sorry!" Blij dat hij er geen probleem van maakte reden we weg nadat we hadden geconstateerd dat er bij ons maar een piepklein krasje in een lap zat. Extra voorzichtig reden we verder.

We hadden een 'luxe' versie van de toektoek; extra breed met veel laadruimte. Ze hadden de extra breedte van de hoogte afgehaald, zodat we alleen opgekruld achterin konden zitten en bij elke miniscuul bobbeltje op de weg ons hoofd stootten tegen een zinloze stang. Ook voorin moesten we of onderuitgezakt of voorovergebogen zitten omdat we anders niks konden zien. Voor de stoerheid hadden ze namelijk blindeerstroken op het ruit geplakt, zodat je ook van binnenuit niks ziet! Snuggere harries. Na een paar uur rijden kwamen we in het berggebied. Hoera! Koelte en mooi uitzicht! Leuke kronkelweggetjes, net een computerspelletje. Weggebruikers in India denken daadwerkelijk dat ze met zeven extra levens en een escape-knop in een spelletje rondrijden. Nog nooit heb ik zoveel schietgebedjes achter elkaar gebeden. In India gebruikt men de toeter om te laten weten dat je achter iemand rijdt, ofwel dat je wilt inhalen, ofwel dat je denk dat die andere aan de kant moet gaan OF DAT JE BIJNA WORDT GEPLET TUSSEN TWEE BUSSEN. Best handig zo'n toeter, vooral voor dat laatste, als je erbij denkt dat toektoeks hun enige waardigheid uit hun toetertje halen. Wij hadden geen toeter. Lees; niemand hoort ons, dus wij bestaan niet! In de bergen zijn veel bochten en wij Nederlanders vinden het niet verantwoord om daar in te halen. Indiers daarentegen halen op goed geluk in op het meest gevaarlijk moment om vervolgens net op tijd naar eigen weghelft terug te keren en ons keihard af te snijden, of om net op tijd weer achter ons te gaan rijden. Tegenliggers doen dit ook, dus vaak komt er om de hoek vandaan een gevaarlijk grote bus aansjezen die ons met zijn toeter weg probeert te blazen. Ah! Eng. Een keer was de bus te arrogant om aan de kant te gaan, en wij konden helaas niet verder uitwijken in verband met betonnen paaltjes met als gevolg dat hij ons keihard zeidelings schraapte en bleef haken aan onze onnozel grote bumper. Wat een kneus!

In onze generositeit (dat is geenszins naief...) hebben we een jongen en een man in de toektoek meegenomen omdat het begon te stortregenen en ze nergens konden schuilen. Voor de afloop van de keuze om mannen in onze toektoek te laten kunnen jullie Paula's weblog lezen (erg lachwekkend en waargebeurd). Ongewenste intimiteiten en immoral activities verzekerd. (paula.shareyourstory.nl)

We leven nog.
Slechts 1 klein scheurtje in de toektoek.
Geen gebroken botten.
Sterk aangescherpt zenuwstelsel.
Uitgebreid vocabulair op de weg.
Prachtige panorama's die naar thee geuren omdat het thee is.
We kunnen links rijden.
We hebben niemand echt ernstig aangereden.
En we zijn weer terug.
Wat een leuk avontuur.
Dankgebed.

Vastberaden om ook de laatste twee weekjes in India te overleven gaan we met opgewekt hart onderweg naar Goa, Hampi en Mumbai.
We zijn al bijna weer thuis.

Het is niet dat we India niet leuk vinden, we vinden India en onze reis zelf fantastisch leuk! Maar het is lekker makkelijk en leuker om de dingen op de site te zetten die bij ons zelf ook de wenkbrauwen ver omhoog (of diep naar beneden) hebben laten gaan. We vinden het hier leuk. Echt. India is een bijzonder land.

Tot snel!